Bij de deur krijg ik al een goed idee van het verdere verloop van de avond: ‘wilt u tekenen vóór het afbreken van de muur? De petitie wordt door Dries van Agt aan de regering overhandigd.’

Ik wil best tekenen. In de eerste plaats omdat de muur zoals die nu door Israëlisch gebied slingert niet legitiem is en in de tweede plaats omdat ik meneer Van Agt een leuke man vind. Toch ligt het genuanceerder: een muur, die ervoor zorgt dat het aantal zelfmoordaanslagen door Palestijnse strijders  drastisch is verminderd, is vanuit veiligheidsperspectief volledig legitiem neergezet. De plek van de muur, dat is het issue.

Hoe dan ook. Bij binnenkomst wordt duidelijk hoe het debat: ‘the Netherlands and Israel: an exclusive affair?’  zal uitdraaien op vingertje wijzen. Jammer.
Een groepje activisten op de eerste rij reageert zeer geëmotioneerd op de uitleg over het Nederlands beleid (dhr. Han ten Broeke, VVD, was uitgenodigd om het huidige regeringsbeleid t.a.v. Israël uit te leggen; iets waarin ik, omdat dit de kern van mijn scriptieonderzoek raakt, geïnteresseerd ben). De dames, gehuld in Arafat-sjawls reageren nóg emotioneler op de Israëlische ambassadeur (die natuurlijk een verhaaltje houdt over de veiligheidsoverwegingen van de Israëlische staat), er is zelfs wat geschreeuw; in ieder geval veel geschoorvoet. Een man, ik twijfel er niet aan dat hij dit van tevoren had bedacht, loopt zuchtend en steunend tijdens zijn verhaal weg. Slecht gespeeld. De emoties zijn begrijpelijk maar zijn niet bevorderlijk voor een goed gesprek.

Het blijft daarmee bij het afspelen van wat grijsgedraaide platen over het Palestijns-Israëlisch conflict en raakt slechts zeer sporadisch de kern van deze avond: the exclusieve relatie tussen Nederland en Israël. Zonde, een gemiste kans. Stichting CREA, de studentenvereniging die het debat organiseert, heeft gekozen voor wat aansprekende namen die controverse oproepen. Het wordt nooit een debat dat het heersende discours overstijgt; slechts de heer Van Bommel (parlementslid van de SP; criticus van Israël) onttrekt zich mijns inziens wat aan de rest en schijnt licht op de buitenlandpolitiek van Nederland.

Ik ben nu op weg naar politicoloog Fred Grünfeld, een Midden-Oosten expert. Dhr. Grünfeld heeft veel geschreven over de bijzondere relatie tussen Nederland en Israël. Ik verwacht dat deze man mij wat nieuwe inzichten zal kunnen geven, iets waar het debat gisterenavond jammer genoeg niet in slaagde.

fffffffffff………..
zo, de stof van mijn blog geblazen en op maandagavond na een dagje studie in de bieb weer eens wat posten.

Ik zit momenteel alweer aan bijna 2 maanden studie in Antwerpen. Het gaat goed, het loopt op schema en -warempel- ik ben al bezig met het uitvoeren van mijn afstudeeronderzoek (of zoals men hier zegt: ‘masterproef’). Zoals ik mij had voorgenomen zal dit gaan over Israël en het Midden-Oosten conflict. Meer specifiek gezien zal ik het Nederlands-buitenlandbeleid ten aanzien van Israël onderzoeken (nu ik Internationale Betrekkingen studeer gaat dit onderzoek over het politieke aspect van het conflict). Vooral als ik constateer dat de machtsverhoudingen in het Midden-Oosten veranderen (en het is maar de vraag in hoeverre dit in het voordeel van de staat Israël zal uitpakken) is het interessant te zien hoe Nederland pal achter de staat Israël blijft staan en de betrekkingen -zo formuleert het regeerakkoord- zelfs intensiveert. Dit is een opvallende stap die, zo mogen wij aannemen van onze regering- doordacht is gezet (en mijn vraag is: ‘waarom werd die zo gezet?’). Het is ook een stap die niet los kan worden gezien van de historische context, en het is een stap die niet los kan worden gezien van de huidige machtsverhoudingen binnen de coalitie VVD-CDA met als gedoogdpartner de PVV. De inspiratie voor het doen van dit onderzoek kwam van een documentaire van tegenlicht (op de VPRO). De vraag die de hoofdmoot vormt van het onderzoek dat ik uitvoer wordt hierin ook gesteld. Voor iedereen die geïnteresseerd is, de documentaire is nog te zien op youtube: http://www.youtube.com/watch?v=BbEr5VvoeeM.

Ik zie er naar uit écht te starten met mijn onderzoek want ondanks dat ik veel aan het lezen ben en al het een en ander op papier heb staan ben ik momenteel druk met mijn andere -ook zeer interessante- vakken. Studeren blijft toch wel erg leuk, zo concludeer ik na die eerste maanden studie.

Onverstoord muziek maken

Een kleine week in Antwerpen vind ik deze prachtige scène in het centrum van Antwerpen. Antwerpen op een zaterdag is druk, erg druk. Dagjesmensen uit België en Nederland komen om te shoppen. Sommigen blijven staan, sommigen lopen verder zonder de jongeman met zijn piano op te merken. Het lijkt hem om het even. Onverstoord laat hij de mensenmassa langs zich heenlopen terwijl hij de drukste winkelstraat van Antwerpen met zijn klanken betovert.

sunflowers dans la douce France

In de papieren versie van de Volkskrant wordt Khaddafi geschreven. Op de website hebben ze het over Kaddafi. De NRC pagina heeft het daarentegen weer over Gaddafi. Wat is nou de juiste spelling?

Gek genoeg is die er niet. Vanwege het feit dat de naam Gaddafi (Khaddafi of Kaddafi) Arabisch is bestaat een Latijnse-versie nou eenmaal niet. Het geschreven ‘Kaddafi (of varianten) is dus een fonetische vorm van het Arabische woord. En nu lees ik zojuist NRCnext die hieraan ook een artikeltje* heeft gewijd. ‘De Arabische versie is de enige waaraan geen twijfel bestaat’ eindigen zij.

*http://www.nrcnext.nl/blog/2011/08/24/is-het-nou-gaddafi-kadhafi-of-qadaffi/

‘120 Palestijnen opgepakt in de Westelijke Jordaanoever’, ‘Israëlisch leger bombardeert Gaza’ en ‘Sinds donderdag -dus in de laatste 48 uur- zijn 14 van deze ‘bronnen’ omgebracht en 47 verwond. Onder hen waren 11 kinderen, 10 vrouwen en 3 bejaarden’*.

De verschrikkelijke berichten vliegen je -zolang je er naar zoekt- om de oren. De Palestijnen hebben het zwaar te verduren tegen de militaire overmacht van de Israëliërs. Het einde is zoek, de bombardementen duren voort. Het doet me voorstellen hoe dat moet zijn. Knallen om je heen, kapotspringende ramen, af en aanrijdende ambulances. Het meemaken van zo’n bombardement is -gelukkig!- voor mij iets abstracts. Ik heb er geen idee van hoe ik zou reageren, waaraan ik zou denken en hoe koel ik zou kunnen blijven.

De ellende duurt voort, de Gazanen hebben vanuit hun openluchtgevangenis geen uitzicht op een einde van deze hel. Ik spreek Asmaa’ op facebook. Ze vertelt me dat haar broer zwaargewond is geraakt bij een bombardement op Gaza. De vraag is of ze hem en haar doodzieke vader nog kan zien. Ze is onderweg naar haar familie in Gazastad maar de Israëlische autoriteiten hebben de grenzen gesloten en het gebied binnenkomen is momenteel onmogelijk. De frustratie die dat met zich meebrengt is duidelijk.

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen en naïef als ik ben sluit ik ons gesprek af met de tekst ‘keep the hope alive’. Haar reactie raakt me:

‘Of course I will, it’s the only thing I’ve got left’.

NB: Lydia bevindt zich momenteel in de Gazastrook. Zeer goede verslaglegging te volgen op http://asecondglance.wordpress.com/

*Bron: http://asecondglance.wordpress.com/2011/08/20/schuldig-totdat-het-tegendeel-bewezen-is/

“Aanslag in het Zuiden van Israël. Israëlisch leger reageert met bomaanslagen in Gaza.”

Dit type kop circuleert over het internet. Ik probeer me een objectief beeld te vormen van wat er is gebeurd. Met mijn journalistieke ambities lijkt me dit belangrijk. Toch, als ik bedenk dat ik een paar dagen geleden Asmaa’ hielp met haar reis naar de Gazastrook om haar zieke vader te bezoeken (na veel papierwerk kreeg ze van de Israëlische autoriteiten permissie om de Westelijke Jordaanoever te verlaten) en ik denk aan Lydia, een Nederlandse meisje die ik leerde kennen in Nablus die nu voor een mensenrechtenorganisatie werkt in de Gazastrook realiseer ik me dat dit onmogelijk is. Objectief of niet, het is opvallend hoe de kop van deze tekst voor mij het volgende suggereert. Het lijkt er namelijk op dat Israël reageert op de aanslag van Palestijnen. Actie-Reactie is daarmee een legitimering van bomaanslagen. Toch moet niet worden vergeten dat deze aanslagen, hoe verwerpelijk ook, dat staat voorop, niet uit het niets komen. Jarenlange vernederingen, onmacht en frustratie hebben hieraan bijgedragen. Ik benadruk dat niets, echt niets, dergelijke aanslagen goed praat. Ik heb het slechts over het feit dat de context en achtergrond zeer belangrijk zijn om sommige acties tot op zekere hoogte te begrijpen, in ieder geval de kwaadheid die hier achter schuilt.

Zo wordt op dit moment één van de meest bevolkingsdichte gebieden op aarde onder vuur genomen en gebombardeerd. Waarom is dit als vergeldingsactie nodig vraag ik me af. De plegers van de aanslag werden door het Israëlisch leger omgebracht dus deze bommen verliezen daarmee hun volledige legitimiteit. Wij veroordelen Gaddafi in Libië en grijpen in, wij veroordelen Assad in Syrië en leggen (economische) sancties op. Deze acties worden genegeerd, ik verwacht slechts een strenge blik richting de Israëlische autoriteiten. Niet meer doen hoor!

Ik kan het dan ook begrijpen dat een 23-jarige Palestijnse vriend op facebook tegen me zegt: ‘fuck life’. Ik zou me ook opgesloten en gefrustreerd voelen. Ik voel me hier al gefrustreerd: ik heb zojuist ruim 280 woorden gewijd aan iets waar ik -voor mijn gevoel- niets aan kan doen. Bah.

Yes, you can!